Во Вриндаван пристигнало летото. Но зеленилото не ја изгубило својата свежина. Водопадите носеле прохлада меѓу дрвјата. Лотосите го исполнувале воздухот со мирис. Птиците се огласувале од гранките. Кришна тргнал во шумата со Баларама и другарите. Со нив оделе и кравите. Денот ветувал уште една игра на отворено. Никој од момчињата не брзал да се врати. Вриндаван им бил простор за радост и другарство.
Кришна ја засвирел флејтата. Некои другари Го следеле со песна. Други удирале ритам со дланките. Баларама се придружил на смеата. Момчињата танцувале меѓу цвеќињата. Потоа започнале да се натпреваруваат во борење. Секој навивал за својот пријател. Кога некој добро запеал, Кришна го пофалил. Нивната веселба не барала публика. Доволно им било што биле заедно.
Играле криенка зад стеблата. Плодовите ги фрлале како мали топки. Некој го имитирал гласот на птица. Друг одговарал со звук на жаба. Се нишале на гранките под сенката. Понекогаш замислувале крал и неговите придружници. Секоја нова идеја станувала заедничка игра. Кравите мирно паселе во близина. Патеките ги воделе кон Бхандиравана. Таму веселбата добила неочекуван гостин.
Меѓу момчињата дошол непознат пастир. Изгледал како еден од нив. Но под тој изглед се криел Праламбасура. Неговата намера не била пријателска. Кришна го препознал и покрај маската. Не ја прекинал играта со исплашен повик. Го примил како да се придружува на друштвото. Истовремено внимателно ги набљудувал другарите. Тој знаел дека вистинската природа на гостинот ќе се покаже. Наскоро предложил нов натпревар.
Момчињата се поделиле во две групи. Едната ја водел Кришна, другата Баларама. Се натпреварувале во парови. Победникот требало да седне на грбот на поразениот. Сите ја прифатиле играта со смеа. Некои трчале, други навивале. Шридама и Вришабха биле на страната на Баларама. Таа група победила во своите двобои. Дури и Кришна прифатил да го носи Шридама. Играта продолжила меѓу дрвјата на Бхандиравана.
Праламбасура избегнал да се соочи со Кришна. Го избрал Баларама за свој противник. Кога изгубил, морал да го носи на грбот. На почетокот тоа личело на обичен дел од играта. Потоа тргнал сè подалеку од групата. Баларама забележал дека патеката се оддалечува. Тежината на Баларама станувала преголема за носачот. Маската на непознатиот почнала да исчезнува. Пред Него се појавил вистинскиот лик на напаѓачот. Зад нив останале гласовите на другарите.
Баларама за миг се изненадил од промената. Но веднаш разбрал што се случува. Носачот сакал да Го одвои од пријателите. Неговата големина веќе не можела да го сокрие стравот. Баларама останал прибран. Својата сила ја насочил кон напаѓачот. Со еден решителен удар ја запрел опасноста. Праламбасура паднал и не можел да ги повреди момчињата. Шумата повторно го слушнала нивниот повик. Пријателите потрчале кон Баларама.
Кришна бил меѓу првите што Го пречекале. Момчињата се собрале околу својот другар. Го поздравувале и Го прегрнувале. Победата им значела помалку од Неговото враќање. Од небото, според расказот, се посипале цветови. Шумската патека добила празничен изглед. Она што започнало како игра завршило со олеснување. Никој не морал да остане сам во стравот. Баларама повторно бил со Кришна и пријателите. Нивната смеа полека се вратила.
Во оваа сцена Кришна не стои настрана од друштвото. Тој игра, губи и носи другар на грб. Баларама не е далечен јунак од приказна. Тој е брат и пријател за кого сите се грижат. Игрите ги поврзуваат момчињата пред да дојде опасност. Токму затоа нивното повторно собирање има толку тежина. Летната шума била место и на радост и на испит. Пријателството останало видливо во двете. Кришна и Баларама продолжиле меѓу своите другари. Вриндаван повторно одекнувал од нивните гласови.
Приказната потсетува колку близу стојат играта и довербата. Децата можеле да се натпреваруваат без да се разделат. Победата носела смеа, а загубата не била срам. Кога некој бил во опасност, сите трчале кон него. Кришна го видел она што маската го криела. Баларама ја запрел заканата со својата сила. Останатите Му понудиле прегратки. Така чудесниот настан се враќа во кругот на другарството. Во Бхандиравана најдолго се памети радоста на повторната средба. Таа радост ги носи момчињата понатаму низ Вриндаван.