Во Бхандиравана Кришна и Баларама биле со другарите. Игрите ги задржале момчињата меѓу дрвјата. Во меѓувреме кравите тргнале по свежата трева. Една по друга навлегувале подлабоко во шумата. Со нив оделе и други животни од стадото. Момчињата не забележале колку се оддалечиле. Сончевиот ден станувал потопол. Патеките се делеле меѓу густите растенија. Таму каде што тревата изгледала најпримамлива чекала опасност. Наскоро оддалеку се слушнале вознемирени гласови.
Кришна и Баларама увиделе дека кравите ги нема. Другарите веднаш ја прекинале играта. На сите им било важно да ги најдат животните. Не ги сметале за нешто што може да се остави зад себе. Стадото било дел од животот на Враџа. Пастирчињата тргнале по неговата трага. Меѓу тревите барале отпечатоци од копита. На места забележувале изгризани стебленца. Секоја мала трага им кажувала каде да продолжат. Шумата веќе не личела на место за игра.
Од едно дрво до друго го следеле правецот. Нозете им се умориле од одењето. Жедта се зголемувала под топлината. Сепак не сакале да се вратат без кравите. Го слушале секое шушкање низ гранките. Далеку напред се чуло загрижено мукање. Момчињата забрзале кон звукот. Нашле дел од стадото зад густиот растеж. Животните биле уплашени и барале излез. Сега требало сите да се вратат заедно.
Кришна почнал да ги повикува кравите по име. Неговиот глас се разнел низ шумата. Тие Му одговориле од различни страни. Препознавањето ги смирило за миг. Другарите почнале да го собираат стадото. Баларама бил со нив на тесната патека. Ниту едно животно не сакале да го изгубат. Зад шумската тишина, сепак, се слушал друг звук. Ветрот носел суво пукање на гранки. На работ на шумата се појавил оган.
Пламените се ширеле меѓу дрвјата. Ветрот ги туркал кон момчињата и кравите. Патот што го нашле почнал да се затвора. Жедните животни немале сила да трчаат далеку. Момчињата биле уморни од потрагата. Сите гледале како светлината на огнот расте. Она што утрото било зелен предел сега изгледало опасно. Стравот бил вистински за секого од нив. Се приближиле до Кришна и Баларама. Во тој миг другарството станало молба за заштита.
Момчињата Го повикале Кришна. Го повикале и Баларама. Им кажале дека немаат друг пат низ огнот. Кравите стоеле собрани покрај нив. Кришна ги погледнал со смиреност. Неговото присуство им помогнало да останат заедно. Тој ги слушнал нивните уплашени гласови. Не ја оставил потрагата да заврши со загуба. Пред нив бил пламенот, а покрај нив нивниот најблизок другар. Тие ја положиле својата надеж во Него.
Тогаш Кришна го отстранил шумскиот оган. Расказот вели дека го проголтал пламенот. Околу другарите повеќе немало огнен круг. Кравите биле спасени. И момчињата останале неповредени. Она што изгледало без излез завршило за миг. Стравот полека се претворал во чудење. Тие повторно можеле да дишат мирно. Пред нив биле Кришна и Баларама. Сите биле тука, заедно со стадото.
Кога ги отвориле очите, се нашле крај Бхандира. Познатото дрво повторно ги засолнувало. Момчињата се гледале едно со друго во неверување. Никој од нив не останал во огнот. Кравите биле со нив. Се прашувале каква сила има нивниот другар. Но прво почувствувале олеснување. Можеле повторно да го водат стадото кон селото. Денот се наведнувал кон вечер. Тргнале дома со нова приказна во срцата.
Кришна и Баларама свиреле додека се враќале. Кравите ја следеле познатата патека. Пастирчињата оделе покрај нив. Од селото ги чекале очи што цел ден го барале Кришна. Гопиите се израдувале на Неговото враќање. Никој од нив не ја видел шумската опасност. Но го видел најважното: сите биле заедно. Вечерта му дала нов звук на дворот. Пријателите можеле да раскажат што се случило. Вриндаван ги пречекал назад.
Приказната започнува со невнимание во играта. Потоа доаѓа потрага што бара трпение. Момчињата ги следат трагите наместо да се откажат. Кришна ги повикува кравите по име. Кога огнот го затвора патот, другарите бараат помош. Ниту едно суштество не останува заборавено во шумата. Спасувањето ги враќа и луѓето и животните. На крајот сите повторно го слушаат звукот на флејтата. Таа вечер не го брише стравот што го почувствувале. Но го памети Кришна што ги вратил дома.